Takip edin :
Son güncelleme 22 Ekim 2014 - 00:32

Psikoloji - Psikiyatri - Psikolog - Depresyon - Kaygı

11 Yaşındaki Kızımla İlişkiler
  • mavis soruyor :

    11 Yaşındaki Kızımla İlişkiler

    36 yaşında 1 kız çocuk annesiyim .8 yıldır eşimden ayrı kızımla yaşıyorum.çalıan bir anneyim.senelerdir kızım için mücadele veriyorum.artık ne yapacağımı nasıl davranacağımı şaşırdım.yardımcı olursanız çok sevinirim.yemek yemeyi çok seviyor hiç unutmuyor.tv seyretmeyi oyun oynamayı dışarıda çok seviyor.onlarda sorun yok ama evde kendi ile ilgili hiçbir temizlik alışkanlığını edinemedi.unutuyorum diyor yada sallapati yapıyor.ders çalışmak yok gerek duymuyormuş çalışmadan geçerim ben diyor.sınav notlları güzel ama genel sınavlarda süre yetmiyor yetişemiyor başarısız.ona göre önemli değil.kendisine ait odası ve herşeyi var.ders çalışmaya giriyor saatlerce bitmiyor..uykusunu düzene sokamadım uyu demedn uyumuyor bide ben yatmayınca .herşey bir cevap veriyor herşeye hep bir açıklmaası var ve ben ne söylersem söyleyeyim bişey değişmiyor algılamıyor o hale kendi dediklerinin arkasında duruyor.yanlışta olsa defalarca açıklma yapsamda örnekler vererek algılamaya çalışmasını sağlasamda ki olmuyor o beni hep bastırıyor ve ben sinirlenerek kalkıyorum yanından.ne yapacağımı bilmiyorum ne olur beni yönlendirin.şimdiden teşekkür ederim.

    14 Nisan 2011 Perşembe 19:50 tarihinde soruldu

  • Uzman

    Konusunun uzmanı " psikoloji.com.tr" diyor ki :

    Merhaba,

    Çocuğunuza ev arkadaşınız gibi yaklaşmaya ne dersiniz? Ortak kurallar belirleyin ve herkesin sorumluluk alanını çizin. Örneğin masayı hazırlarken size yardım etmezse yemek yemesine izin vermeyin. Odasında televizyon ve bilgisayar varsa bunlara ulaşımını sınırlandırın. Bilgisayarı salona alın, televizyonu da sadece belli saatlerde salonda izlemesine izin verin. Belli programları seçmeli ve belli saatlerde televizyon izlemeli. Bu konuda kararlı olmalısınız.

    İş bölümü çok önemli. Temizlik konusunda, artık belli sorumlulukları taşıyacak bir yaşta. Eğer banyo yapmıyorsa, çevresi tarafından kesinlikle uyarı alacaktır. Belki çocuğunuza çok fazla "çocuk"muş gibi davranıyorsunuzdur. Kendi sorumluluklarını anlayabilmesine yardım edin. Bir şey istiyorsa bunu hak etmesi gerektiğini ona öğretin.

    Cumartesi ve pazar günleri tanıdığınız bir terzinin, bir kuaförün vs. yanında çalışmasını sağlayabilirsiniz. Hayatın diğer yönlerini öğrenmeli. Eğer derslerine çalışmazsa, hangi şartlarda çalışacağını görmesi gerekiyor. Kendi çamaşırlarını kirli sepetine vermiyorsa, gidip odasından bunları toplamayın. Elbette ki temiz ve ütülü bir giysiye ihtiyacı olacak. Ütüsünü kendi yapsın. Bulaşıkları makineye o yerleştirsin. Eğer makine kullanmıyorsanız akşam bulaşığını dönüşümlü olarak yıkayın.

    Siz ortak bir hayat paylaşıyorsunuz. Bu hayatın sorumluluklarını üzerine alması gerekiyor. Ben okul birincisi olan ama haftasonları evi temizleyen, yemek pişiren üstelik dantel de yapan orta okul ve lise öğrencisi kızlar gördüm. Bunu söylememin nedeni, istedikten sonra herkes her şeyi başarıyor. Tabi ki çocuğunuz üzerinde baskı kurmayın; derslerine çalışması çok önemli. Ama bir çerçeve çizin. Siz onun annesisiniz; siz olmasanız bir evi, okulu olmaz; karnı doymaz. Dolayısı ile hayatın yükünü birlikte omuzlayabileceğiniz bir yaşa gelmiş olduğuna da göre, bırakın belli noktalarda sorumluluğu üzerine alsın.

    Çocuğunuza, çok tatlı dilli ya da çok azarlayıcı bir tonda yaklaşmayın. Onunla demokratik, eşitiniz olarak yaklaşın. Bu çok önemli. Yaşı itibariyle önemli geçişler yaşayacak; bu dönemde her şeyin karmaşık hale gelmesi normal. Ama siz kendinizden emin olun ve bunu ifade edin. Kızınız için üzülmeyin, ona bunu söylemeyin; ona, neyi nasıl yapmazsa başına neler geleceğini gösterin. Okumazsa ne olur, hangi meslekte çalışırsa nasıl bir hayat yaşar...

    Belki birbirinize daha fazla zaman ayırmalısınız; hepimiz aynı evde yaşadığımız halde bazen birbirimizi tanıyamıyoruz; bu çok insani bir hal. Bir boşluk oluşturmalı, o süreklilik hissini dışına çıkılmalı. Birlikte bir şeyler yapın; kek pişirmekten tutun da sinemaya gitmeye, beraber yürümekten tutun da çamaşır katlamaya kadar her şey. Ortak eylemde bulunmak o sırada güzel bir sohbet etmek size çok yardımcı olacaktır.

    Bakınız, sorumluluğu paylaşmak için doğrudan iş bölümüne gidebileceğiniz gibi, kızınızdan yardım isteyerek de onun sorumluluk almasını sağlayabilirsiniz. Belki kendini önemli hissetmek istiyordur; mutfaktayken yardım rica edin; ama orada bir şeyi gerçekten yapamamış olmalısınız. Örneğin beraber sinemaya gideceksiniz; ortak amacınız var; ben ütü yaparken, sen de giysileri lütfen asar mısın, diyebilirsiniz; yoksa yetişemeyiz ve ben de çok yorulmuş olurum; sana ihtiyacım var diyebilirsiniz.

    Giyinirken onun fikrini alabilirsiniz. Onun beğenisine önem vermeniz kendini önemli hissettirecektir ona. Böylece sorumluluk duygusu gelişmesi yönünde farklı bir adım atılmış olur; öz saygısı da gelişir. Hem bu şekilde yine onu ortak hayata çağırmış oluyorsunuz. Saç modeliniz için fikir sorun, sebze meyve konusunda, ev dekorasyonu konusunda fikirlerini alın. Ortak hayatı paylaştığınızı anlayacak ve siz ona işler de vereceksiniz. İlişkiniz eşitlenecek. Arkadaş gibi anne olmak yerine gerçekten bir arkadaş gibi olursunuz. O da sizi "çocuk" olma kaprislerini sürdürmez.

    22 Ekim 2014 Çarşamba 00:32 tarihinde cevaplandı
Sende Cevap Ver!

Üye Cevapları

Henüz üye cevabı yok
Cevap vermek için üye girişi yapmanız gerekmektedir.
Üyeliğiniz varsa üye girişi yapabilirsiniz. Yeni üyelik için üyelik formunu kullanabilirsiniz.
En önemli şey utanç duymadan kendin olmaktır. Rod Steiger

Yeni Üyeler

Tüm üyeler

Anketimize Katılın

Toplam 0 oylama

Popüler Etiketler

Tüm Etiketler