Psikoloji - Psikiyatri - Psikolog - Depresyon - Kaygı

Annem Kardeşim ve Ben

Genel bi tanım yapamadım sorunum için. Sanırım dört bi yandan sıkışmış durumdayım. Sağlıklı ve güçlü bir insanım. Hatta o kadar sağlıklıyım ki aileme göre yaptığım iş hiç önemli değil yeter ki çalışayım. Bir de kardeşim var sürekli kendimi onunla kıyaslamadan duramıyorum. Benden alınanların ona misliyle geri varildiğini düşünüyorum. Belki çok güzel olmadığımdan ailem beni kayle almıyordur, çünkü kardeşim güzel ve övündüğü zaman anneme bakarak ben kimin kızıyım diyebiliyor gururla. Ben hiç bi zaman yapamadım mesala. Çok çalışkan üniversiteye gidiyor. Bende gidiyorum ama kendim karşılıyorum tüm ücretimi. Yardım ederlerse bile borç haneme bi sayı daha yazıyolar. Sonra bi de kariyer hedeflerim var. ne yapsam eliim boş dönüyorum odama. Aslında myo 3. bitirdim şimdide açıktan lisans okuyorum ama hala o iğrenç bakışlara maruz kalıyorum. Hep savaşıyorum kitaplarla, insanlarla, sevdiklerimle. Sinir sistemim bozuldu inanın ki... Okumanın bu yaştan sonra geçikmişliğimi yüzüme vurmaktan başka işe yaramıyor artık Gözümün önünde ki yaşadığım bi sahneyi hiç unutmuyorum. kardeşimle ikimizin hasta olduğu bi zamanda üç beş gün evde dinlendik. Hastalığımız tam iyileşmemişken annemin dükkanına indik sonra. Hem doktora gidip hem hava almaktı amaç. Dükkana girdikten sonra annemle kardeşim dükkan merdivenlerine oturdular. hava biraz güneşliydi. Ben dükkanın içinde kaldım. annemin omzuna yaslanmış kardeşimi görünce ağlamaya başladım. çünkü benim hiç ulaşamadığım bi noktada oturuyodu. kendimi o kadar sıkmama rağman ağlamaya başladım. Sonra içeri gelen annem noldu diye sordu, biliyosun hastayım başım ağrıyo dedim. sanırım gerçekten hastayım...