Psikoloji - Psikiyatri - Psikolog - Depresyon - Kaygı

21.yüzyıl modern toplum insanına baktığımda toplumsallaşmaktan uzak, biz olma bilincinden yoksun ve tek-özel olma isteğiyle katatonik bir şekilde çırpındığını görüyorum.

Çırpınmak zorundalar çünkü; sürekli psikolojik bir savaş içindeler. Psikolojik bir savaştalar çünkü; ünlü markaların kıyafetlerini bedenlerinde, içeceklerini ellerinde taşımazlarsa hep bir adım geride kalacaklar ve bu yüzden koşmaya devam edecekler. Bu koşu aslında insanın ayaklarını değil zihnini yoran ve dolayısıyla beden-zihin bütünlüğü içindeyken iş gücünü azaltan  daha da koşmalarını daha da çok elde etmelerini isteyen bir bilinçle, yenmek güdüsüyle işleyen bir sistem.

‘Bir insanı, ancak gerçekten uyuyorsa uyandırmak mümkündür. Ama, eğer uyumuyor, uyku taklidi yapıyorsa, dünyanın bütün gayretlerini sarf etseniz, nafiledir’ diyen Gandhi aslında her şeyi açıklıyor.

Bu sosyoekonomik sistem, en çok da insan psikolojisini alt üst eden bir sistem ve biz bu sistemin yöneticisi olmayı hedeflerken kölesi olduğumuzun farkında olmadan uyurgezer bir şekilde koşmaya devam ediyoruz.

Bu kapitalist sistem, insanlara sadece ben olmayı işlemiş ve insanlar artık empatiden yoksun,

Paylaşımdan uzak, birbirini ezmek,üstüne çıkmak için çırpınan kitleler haline getirmiştir.

Anne babalar çocukları komşu çocuklarını geçsin diye sürekli ‘ceviz’ yedirir olmuş, çocuklar sınavlarda başarısız olduğunda hırslarından ağlar ve başarısız bir kişilk olduğuna inanır olmuş. Bu başarısızlığın telafisi için de sahte bir kimlik geliştirip ellerine pahalı markaların kahvelerini alıp, maliyeti ucuz pahalı ayakkabılar giyip kendilerini daha başarılı hisseder olmuşlardır. Halbuki bu mudur kimlik? Bumudur başarı? Başarısızlık mıdır insanın kişiliği?İşsizlik midir bir babanın karakteri? Eğer benim babam işsiz değilse arkadaşımın babasıyla nasıl empati kurulur? Nasıl hep daha çok benim olsun isterken paylaşılır? Ve nasıl daha sağlıklı bireyler olunur?

Bir çok psikolojik rahatsızlığın bu kapitalist sistemin küçük balıkları olmaktan kaynaklandığı ve yıkıcı, travmatik bir etki yarattığı ortadadır. Uykudan uyanmak içinse hiçbirimizin gücü olmadığı ve yıpranmış anne babanın çocuğu olarak dünyaya geldiğimiz görülmektedir. Yapılması gereken çok şey var ki en basiti farkında olmak. Eğer nasıl yönetildiğimizi, sistemlerin kurbanı olduğumuzu biraz fark edersek  daha az yıpranacağımızı düşünüyorum. Uyanamasak da gözlerimizi açmalı kimliğimizin başarılarımızdan ya da başarısızlıklarımızdan oluşmadığını önemli olanın mutlu  ve sağlıklı bir insan olmak olduğunu fark etmeliyiz. Daha çok empati daha çok yardımlaşma daha çok huzur  başarılı insan demektir.  Böylce doğru başarılar elde etmiş gereksiz kaygı bozukluklarından kurtulmuş daha az fobik insanlar haline gelebiliriz. En azından sistemin getirdiği bencillikten biraz uzaklaşmış dolayısıyla kaygı ve stresten biraz olsun kurtulmuş olabiliriz. Daha sağlıklı bir toplum için koşmayı bırakmalı ve yan yana yürümeliyiz. Ne bir adım önde ne bir adım geride…